انجمن دوستداران میراث فرهنگی شوش

دانیال (ع) یکی از پیامبران بزرگ بنی‌اسرائیل (قرن هفتم پیش از میلاد)است. وی دربین همه ادیان الهی دارای جایگاه ویژه‌ای است.
به گزارش خبرنگار خبرگزاری دانشجويان ايران (ايسنا) از خوزستان، آرامگاه دانیال با تغییراتی که در آن روی داده از دوره هخامنشی تاکنون بارها تجدید بنا شده است.از نظر موقعیت جغرافیایی در مجاورت بخش غربی تپه‌های باستانی شوش و درساحل رود شاوور قراردارد. این بنا به شماره 51 در فهرست آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
بنای کنونی با گنبد اورچین مخروطی به سال 1287 هجری قمری به توسط حاج جعفر شوشتری احداث شده است .
اين بنا شامل فضای گنبد خانه، رواق و صحن آرامگاه می‌باشد. بخش‌هایی مانند محوطه باغ، کتابخانه، مهمانسرا و قسمت‌های دیگر طی دهه‌های گذشته و به دلایل مختلف تخریب شدند.

به دلیل عدم توجه در دوره‌های گذشته بافت تاریخی آن به تدریج روبه زوال رفته و د گرگون شده است.
بدنه‌سازیهای نامناسب و ناهماهنگ، تعمییرات مکرر و حذف بخش‌هایی از بنا سبب شده که ارزش معماری آن به کمترین حد ممکن برسد.
عدم شناخت و توجه کافی نسبت به معماری دوره ساخت بنا و استفاده از عناصر و فضاهای الحاقی موجود به گونه‌ای ناهمگون با بدنه اصلی بنا سبب از بین رفتن جلوه تاریخی آرامگاه شده است .
از دیگر عوامل آسیب‌رسان می‌توان به رطوبت ناشی از نفوذ آبهای زیرزمینی به پی و دیواره‌ها، استفاده از مصالح نامناسب، تخریب و تغییر نما، استفاده از تزئینات ناهمگون گچ و آيینه، تخریب اندود گنبد و دیگر عوامل طبیعی و انسانی اشاره کرد.
آرامگاه دانیال جزو بناهای شاخص شناخته شده و از لحاظ تاریخی و معماری منحصر به فرد و دارای جنبه باستانی است.

به گفته علی بویری‌منجی، عضو هیات مدیره انجمن دوستداران میراث فرهنگی شوش، می‌توان با حفظ الگوهای کلی ضمن مرمت بافت تاریخی با افزودن تاسیسات و طراحی مناسب در فضاهای پیرامون بنا به منظور تامین خدمات مورد نیاز اقدام كرد.

وی همچنين به خبرنگار ايسنا در خوزستان گفت:« طرح آسیب‌شناسی بنا طی گزارشی مستند توسط گروه کارشناسی انجمن دوستداران میراث فرهنگی شوش انجام پذیرفته و به نهادهای مسؤول از جمله سازمان میراث فرهنگی و گردشگری و سازمان اوقاف و امورخیریه ارايه شده است. »
بویری‌منجی ابراز امیدواری كرد با توجه به جایگاه ویژه مذهبی، فرهنگی و تاریخی بارگاه دانیال (ع) اقدامات شایسته‌ای صورت پذیرد.

بنای کنونی با چهارطاقی با گنبد مخروطی کثیرالاضلاع ساخته شده است و دارای دو مناره با پوشش کاشی است که ساخت مناره‌های آن به سال 1330هجری قمری می‌رسد.